“BURADA OLDUĞUM İÇİN SADECE ŞANSLIYIM.” MIKE SINCLAIR SLAPPY TRUCKS VE DAHA FAZLASINI ANLATIYOR

“BURADA OLDUĞUM İÇİN SADECE ŞANSLIYIM.” MIKE SINCLAIR SLAPPY TRUCKS VE DAHA FAZLASINI ANLATIYOR

Jenkem Mag’in Slappy Truck kurucsu Mike Sinclair ile yaptığı röportaj sizlerle.

İki yıl önce Mike Sinclair ile şirketi Slappy Trucks’ın doğuşu hakkında röportaj yaptığımızdan beri uzun zaman geçti. Açıkçası o koca metal yığınlarının çoktan tarihe karışmış olabileceğini de düşünüyorduk.

Sektörün birkaç büyük oyuncu tarafından domine edildiği bir ortamda, tutunacak bir yer bulmak bazı küçük girişimler için zordur. Ama memnuniyetle söyleyebiliriz ki, Slappy hâlâ hayatta — en azından cansız iki nesnenin olabileceği kadar.

Ve göründüğü kadarıyla epey eğleniyorlar. Yeniliğe odaklanan Slappy, insanlara trucklardan daha fazlasını isteyebileceklerini hatırlatıyor ve “en iyisine bin, gerisini boş ver” anlayışının sert ekipman dünyasında tek geçerli kural olmak zorunda olmadığını gösteriyor.

Bu başarıyla birlikte, Mike’a Slappy’yi yürütmenin beklentilerini karşılayıp karşılamadığını sormak istedik. Ayrıca sektöre dair sadece tecrübeli bir takım menajerinin cevaplayabileceği bazı sorularla da onu biraz darladık.

Okuyun, arkadaşlarınıza anlatın ve umarız yeni bir şeyler öğrenirsiniz.

Bence Slappy çok kısa sürede oldukça başarılı oldu. Diğer truck markalarından sizi yok etmeye yönelik tehditler aldınız mı?
[Gülüyor] Hayır, hepsi oldukça sıcak karşıladı. Jim’le (DLX / Thunder Trucks) başka konular konuşuyorduk, trucklarımızı övdü, oldukça destekleyici ve kibar davrandı. Bir gün fuarda standımız onların yanındaydı ve dev trucklarımızla dalga geçiyorlardı: “Bunlarla kaldırıma çarpman imkânsız!” dediler. Ben de “Evet, tam da mesele bu,” dedim.

Yani “En iyisine bin, gerisini boş ver” anlayışını benimsemiyorsunuz?
Eğer o senin tarzınsa sorun yok, anlarım. Ama onların bir videosunu izleyip sonra benimkini izlersen, tamamen farklı bir hava var. Onlar rock’n’roll, bense R&B ya da 80’ler müziği… ve bunu hep değiştiriyorum. Bu tamamen zevk meselesi.

Sence insanlar neden markanı seviyor?
Hiçbir yeniliğin olmadığı bir dönemde başladı. Covid hâlâ ortalardaydı, ve insanlar yeni bir şeyi denemeye isteklilerdi. Normalde kimse trucklarını değiştirmek istemez ama artık insanlar yeni şeyler denemeye daha açık; bu da çok yardımcı oldu. Deneyenlerin çoğu beğendi ve kullanmaya devam etti.

Şirketin için kocaman trcuklar yaptın ve şaşırtıcı şekilde tutmuş gibi görünüyorlar. Bu büyük truckların hikâyesini anlatır mısın?
Sürekli devasa boardlar kullanan insanlardan etiketlenmeye başladım, mesela Heroin boardlar gibi. “Bu kadar çok dev yumurta şekilli board kullanan insan neden Slappy alıyor?” dedim kendi kendime. Sanki markalar bir şekilde bağlantılıydı. Slappy’nin tüm fikri eğlenmekti. En havalı ya da en iyi olmak için değil, eğlenmek için varız. Bu yumurta şekilli boardlar da tamamen eğlenceyle ilgili, o yüzden çok iyi örtüştüler.

11 inçlik geniş “wide boys” trcukları yaptık ve bu harika gitti. Sonra 13 inçlik bir örnek ürettim — tamamen delice, değil mi? Ama yaptık ve onlar da çok iyi gidiyor.
Daha Fos’la (Heroin Skateboards kurucusu) bu büyük trucklar hakkında konuşmadan önce fabrikaya sordum: “En fazla ne kadar geniş truck üretebilirim?” Onlar da şaşırdı. “20 inç?” dedim. “Niye ki?” dediler. Hani mağazalarda Vans’ın dev ayakkabısı olur ya, ben de mağazaya 25 inçlik dev truck koymak istiyordum [gülüyor].

Slappy şu anda pazarın yüzde kaçına sahip sence?
Bilmiyorum, burada olduğum için şanslıyım. Belki yüzde 2 [gülüyor]. Sanırım öyle.

Bir sonraki Slappy truckları esrar içmeye daha uygun mu olacak?
[gülüyor] Ben esrar ya da sigara içmem ama biri “Bunlardan esrar içilir mi?” diye sordu. “Bilmiyorum, belki” dedim. Elma ya da kutudan içilebiliyorsa, kamyondan da içilebilir herhalde.

Uçakta truck tabanının altına saklayıp esrar sokmak mümkün mü?
Uzun süredir duymadım [gülüyor]. Eskiden insanlar birbirine kargoyla uyuşturucu gönderirdi ama artık yapılabildiğini sanmıyorum. Belki truckların altına Muska’nın gizli bölmesi gibi bir şey yapmalıyım [gülüyor]. Slappy ile ilgili bir sürü uyuşturucu şakası var ama ben bunları gerçekten yapmam sanırım.

Yakın zamanda ters kingpinli (inverted kingpin) bir truck çıkardınız ama Grind King bunu 30 yıl önce yapmamış mıydı?
Evet, yapmıştı. Yeni değil. Hep hoşuma gitmiştir ama ben gençken Grind King trucklarının dönüş şeklini sevmiyordum. Hepsini denedim, her truckı aynı tahtaya taktım; aynı tekerlek, aynı rulman, aynı zımpara. Ama en çok canımı sıkan şey bazı grind’larda kingpinin engel olmasıydı. Kingpin engelse, bu berbat bir his. Sanki tahtanın altına skate stopper takmışsın gibi.

Ters kingpin fikrini ben bulmadım, sadece bir seçenek daha. İnsanlar bahsediyor çünkü grind boşluğu (grind clearance) önemli ve artık çoğu kişi buna dikkat ediyor.

Ters kingpin kaykay kayan biri için ne işe yarar?
Başka markanın trucklarıyla slappy feeble yaptığında tamamen kingpine sürtüyorsun. Ben bundan nefret ediyordum. Yeni ultra alçak ters kingpinli Slappy truckları kingpini tamamen ortadan kaldırıyor. Slappy feeble, hurricane, back smith… hepsini daha rahat yapabiliyorsun. Bu gerçekten yardımcı oluyor.

Sana “Krepar Trucks” markasının hakları 10.000 dolara satılık” desem alır mıydın?
Hayır [gülüyor], ama onların da harika bir ters kingpini vardı.

Slappy dışında takım menajerliği yapıyor ve birçok yarışmada hakemlik ediyorsun. Sektörde en çok yeni yeteneği gören kişi sen misin?
Bilmiyorum, hepimize aynı şeyler geliyor sonuçta. Instagram’a da bakıyorum tabii. Ama yarışmalarda çok fazla yeni yetenek ve günümüz profesyonellerini görüyorum; kaykay dünyasındaki çoğu insanla bu şekilde tanıştım. Alexis Sablone, Jereme Rogers, Zered Bassett… hepsi Woodward kamplarındaydı. Ama bir de sadece söylentiyle yayılan, seyahat edemeyen, yerel kalan çocuklar var ve onlara bakıp “Bu çocukta gerçekten özel bir şey var,” diyorum.

Uzun süre kaykay sektöründe çalışmış bir arkadaşıma neden bıraktığını sordum. ‘Tüm bu çocuklar kaykayın onlara para ve başarı getireceğini sanıyor ama kalpten biliyordum ki yalnızca %1’i para kazanabilecek. Bu sahte bir beklenti ve bundan ötürü kendimi kötü hissetmeye başladım,’ dedi. Sen de böyle hissediyor musun?
Takım menajerliğine ilk başladığımda, sponsorlu bir çocukken kafamı karıştıran şeyleri düşündüm. Bu tamamen iletişimle ilgili.

Yakın zamanda birine destek verdim ve ona “Bana her şeyi sorabilirsin, ne konumdasın, ne oluyor diye çekinme. Aptalca soru yok,” dedim. Sporcularla iletişim kurman ve onlara yön göstermen, aynı zamanda da “Kariyerinin bu seviyeye gelme ihtimali milyonda bir ama ben buradayım, bana güvenebilirsin” demen gerekiyor. Çünkü bunun tekrar tekrar nasıl geliştiğini gördüm.

Bu gelişim süreci nasıl oluyor?
Önce destek alıyorlar. Sonra herkes onların adını biliyor hale geliyor. Sonra küçük bir maaş geliyor. Ama markaların bütçeleri bozuluyor, çekler kesilmiyor. Kaykaycı artık bir odanın kirasını bile ödeyemiyor. “Demek ki kariyerim yokmuş” deyip 28-30 yaşında en iyi zamanlarının geride kaldığını fark ediyorlar. Bu tamamen zamanlama. Ayrıca piyasa da etkili. Çok iyi olup da ödeme yapamadığım kaykaycılar var. Keşke yapabilsem.

Ama kaykay kimseye bir şey borçlu değil. Şanslıysan değerlendir. Diğer yanda, bunu hak etmediğini düşünen kaykaycılar da var. Bu da kalp kırıcı. Çok uğraşıp hiçbir şey alamayanlar için de üzülüyorsun. Ya da harika fırsatlar elde edip buna layık olmadığını düşünen, “Beni kadrodan çıkarın” deyip kaybolanlar var. Hepsi yok oluyor.

2000’lerde kaykay yaparken bir sürü truck markası vardı. Neden?
Çünkü ortalıkta çok para dönüyordu. Kaykay dev gibiydi, distribütörler çok büyüktü, yer vardı ve birçok kişi şirket kurdu. Ama geriye dönüp bakınca hepsi vasat trucklarla girdiler ama tüm paralarını pazarlamaya ve yapay duran kadrolara harcadılar.

Ben Slappy’de tam tersini istedim. Önce sevdiğim iyi bir ürün yapmak istedim. Sonra kadro gelir. Başta 10 sporcuyu birden çalmaya çalışmak çok saçma. Ürün iyi olmalı, kadro sonra gelir.

Neden bazı eski Independent trucklar bu kadar değerli?
Çünkü herkes kafayı sıyırmış [gülüyor]. Bu tamamen bir anı, bir his. Ayakkabılara benzetebilirim. İnsanlar geçmişe özlem duyuyor. 2005’te en iyi kickflipini yaptığı Jamie Thomas ayakkabısını tekrar istiyor. Ama gerçekten bir işe yarar mı? Kim bilir.

Küçükken, profesyonellerin daha kaliteli tahtalar kullandığına dair bir söylenti duyardım. Doğru mu?
Hem evet hem hayır. Bazı markaların satışta olmayan kalıpları var ama takım sporcuları isterse o kalıplardan özel üretiyorlar. Tamamen sporcunun alıştığı konforu sağlamak için. Ama bu da zor çünkü herkes farklı bir şey istiyor ve sonunda takımın hiçbiri satıştaki ürünleri kullanmıyor, hepsi kişiye özel tahtalar kullanıyor.

Yani “premium tahtalar var ama halktan saklıyoruz” gibi bir şey yok?
Hayır. Mesela James Hardy Real markasından 8 katlı tahtalar kullanıyordu (sektör standardı 7 kattır). Real aslında 8 katlı üretmiyordu ama Hardy çok sert kayıyordu ve tahtalar sık kırılıyordu. Sadece onun için özel üretiliyordu. Yani tamamen ihtiyaca göre.

Truckları hâlâ geliştiriyorsunuz, bu kadar yenilik mümkün mü diye şüpheleniyordum. 2025’te tahtalarda da yeniliğe yer var mı?
Kesinlikle %100 var. Daha iyi olmaları değil mesele, ama trucklarda olduğu gibi farklı olmaları gerekiyor. Bir dükkâna girdiğinde 50 marka varsa, %80’i aynı tahtayı üretiyor. Ahşap aynı, kalıplar aynı. Fark yok. Ben çocukken Vision, Powell, Santa Cruz, H Street… hiçbiri birbirine benzemezdi. Herkesin tişörtü aynı olsa ne kadar sıkıcı olurdu değil mi?

Zaten şu anda öyle. Hepsi Gildan veya Alstyle.
Evet, biliyorum. Ama mesela American Apparel çok popülerken, o tam bir felaketti. Özellikle benim vücut tipim için.

Vücut tipin nasıl peki?
[Gülüyor] American Apparel tişört içinde mi? Mahvolmuş.

nterview by: Ian Michna
Intro and editorial assists: Ben Komins
Transcription help: Caleb Espinoza
Photos courtesy of: Billy Childress and Yannick Wijgman
Post a slappy on Facebook
Scroll to the bone on Instagram and Twitter